Τοπωνύμια στον Γαβαλά Αλιβερίου, που μάλλον οφείλουν το όνομά τους σε φυτά (φυτωνυμία)

Αγριλέζες: από τις αγριλιές (αγριελιές). Και σήμερα υπάρχουν εκεί όχι μόνο πολύ γέρικες ελιές αλλά και αγριλιές.
    Αμπέλια: η περιοχή που είχε και έχει ακόμα πολλά αμπέλια.
    Βελανίδι: ίσως είχε πολλές βελανιδιές, που έδιναν βελανίδια για διάφορες χρήσεις.
    Βρίζες: μικρή παραρρεμάτια περιοχή, που ήταν κατάλληλη για την καλλιέργεια της βρίζας (σίκαλης).
    Γκοριτζαμπάρδα: στ΄ αρβανίτικα σημαίνει άσπρη γκορίτζα.
    Γκορίτζιζα: γκορίτζα ή αγκοριτζά, η αγριοαχλαδιά.
    Γκούριλιες: παλιό σόι αχλαδιών, που σήμερα δεν υπάρχει.
    Δεντροσκλήρες ή δεντροσκλήθρες: δέντρα γέρικα μέχρι σήμερα αρκετά. Δέντρα έλεγαν κι ακόμα λέμε τις βελανιδιές.
    Κασούλα: κασούλα έλεγαν παλιά ένα είδος λεπτού κι ευλύγιστου αναρριχόμενου μ’ αγκάθια φυτού.
    Κοκκορέτσες: κοκκορέτσα ή κοκκορετσά, η αγριοφυστικιά. Υπάρχουν και σήμερα πολλές.
    Κονιζός: είδος φρύγανου με έντονη μυρωδιά και κολλώδη ελαφρώς ουσία στα φύλλα του.
    Κονοπίτσιζα: κονοπίτσα ή καναπίτσα, η λυγαριά.
    Κουμπουκουκέζα: κουμπουκούκια είναι είδος μεγάλου μονοετούς ποώδους φυτού με πολλά αγκάθια. Στ’ αρβανίτικα σημαίνει με πόδια κόκκινα.
    Κούμπουλα: έλεγαν παλιά κούμπουλα τα κορόμηλα.
    Κουτσουρελιά: κούτσουρο + ελιάς. 

Με αποκοπή του -ο κουτσουρελιά. Λίγο απίθανο να προέρχεται από το κουτσουράκι ή κουτσουρέλι. Κουτσουρέλια και κουτσουρελιά.
    Μαυροσυκιά (ή μαυροσουτσιά για λίγους): Μαύρη συκιά και με μετατροπή του –η σε –ο έχουμε τη Μαυροσυκιά.
    Μουριές: έως και στις μέρες μας υπήρχαν γέρικες μουριές.
    Μουρίζες: η μουρίζα είναι είδος ακανθώδους θάμνου, όμοιο με τον πυράκανθο.
    Μουρταΐμπιλα: στ’ αρβανίτικα η γλυκιά μυρτιά.
    Μούρτεζα: μούρτα ή μυρτιά…
    Μπρέτι: δενδρώδης θάμνος.
    Παλιοβρέστα: στ’ αρβανίτικα σημαίνει παλιάμπελο.
    Πεύκο: ίσως να υπήρχε πολύ παλιά δάσος ή μεμονωμένο δέντρο πεύκου…
    Πορδάλα: παλιό σόι αχλαδιάς, που μάλλον δεν υπάρχει σήμερα στην περιοχή μας.
    Ρέγγιζα: πιθανόν από τις πολλές ρέγγες. Ρέγγες έλεγαν παλιά κι ακόμα λέμε τα σπαράγγια.
    Σκορδιλάτσι: Σκορδίλα είναι τ’ αγριόσκορδο. Ο τόπος αυτός είχε κι έχει πολλά.
    Φέρι: είναι τ’ όνομα μέχρι σήμερα ενός είδους λεπτού ακανθώδους κι αναρριχόμενου ευλύγιστου πολυετούς φυτού.
    Φηγός: ίσως από την εδώδιμη βελανιδιά, που στην αρχαία γλώσσα λεγόταν φηγός.