Η ΣΤΡΙΒΛΑ γινότανε από μακριές μικρής ηλικίας και βλάς (αγριελιάς), του σκίνιου (σχίνου), της ιτιάς, κ.α. Με το ένα χέρι κρατούσαν τη μια άκρη της κορυφής και με το άλλο την άλλη, που την έστριβαν πάντα με την ίδια φορά. Τη χρησιμοποιούσαν σαν πρόχειρο κομμάτι σχοινιού ή σπάγκου, αρκετά δύσκαμπτου όμως, όταν η εξεύρεση του κανονικού ήταν αδύνατη στον τόπο εργασίας. Π.χ. αν έχαναν τον σπάγκο που θα έδεναν ένα σακί όταν μέσα είχαν βάλει ελιές, την χρησιμοποιούσαν αντ’ αυτού, για να το δένουν και να μην χύνονται κατά τη μεταφορά του. Επίσης και για να συνεφέρνουν το ζώο που κινδύνευε από τροφικό πνιγμό. Έχει μείνει ως τα σήμερα η φράση και λέγεται περιπαιχτικά για όποιον του στέκεται η μπουκιά στον φάρυγγα ή τον οισοφάγο κατά την κατάποση. «Γρήγορα φέρτε μια στρίβλα, να τον ξεπνίξουμε». Στα υπό πνιγμό ζώα τους άνοιγαν το στόμα και βάζοντας τη μια της άκρη - πιθανόν αυτή που αντιστοιχούσε στην κορφή του βλαστού - έστριβαν σιγά-σιγά την άλλη, που σαν κοχλίας προχωρούσε στη στενωπό του πεπτικού συστήματος. Διόλου απίθανο σε λάθος διάγνωση, αν ο βήχας του ζώου δεν προερχόταν από κολλημένη μπουκιά τροφής, αλλά από κάποιον όγκο εξ’ αιτίας μόλυνσης, να τον έσπαγε και ν’ ανακούφιζε έτσι το ζώο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου